«الموت» زخم دار گردشگری بدون امکانات

7 مهر 1395 - 12:30 dsfr.ir/xg6pb

«الموت» زخم دار گردشگری بدون امکانات
علی صادقی گرمارودی
روستای گرمارود

هتل نویذر الموت تنها هتل در جهان است که به صورت ثابت، فقط یک کارمند دارد که هم مدیر است و هم خدمتگزار هتل!

روزهای پایانی شهریور، هرساله از شلوغ ترین و پر رفت و آمدترین روزهای سال از نظر تعداد سفر و مسافر است. در این ایام خانواده های ایرانی درصدد هستند نهایت بهره را از تعطیلات تابستانی ببرند و با روحیه ای تازه و عالی وارد ماه مهر شوند. ترافیک سنگین جاده ها از یک طرف نیروهای امدادی و انتظامی را در حالت آماده باش نگه می دارد و از طرفی تعداد کثیر مسافران باعث رونق هتل ها و مسافرخانه ها می شود. در بسیاری از مواقع مسافران به دلیل نبود جا در هتل ها مجبور هستند رخت اقامت در بوستان، جنگل، کوه، دشت و کنار دریا بگسترند. به هر حال روزگارشان خوش باد.

اما در این میان، کوهستان تاریخی الموت حال و روز خوبی ندارد. به جرأت می توان گفت بسیاری از هموطنان از الموت تنها نامی شنیده اند و اطلاعات زیاد که نه حتی آگاهی مختصری هم از این زیبای غنوده در آغوش البرز ندارند.

در آخرین جمعه شهریور به الموت و روستای تاریخی گرمارود رفتم به این امید که در این روز تعطیل و ایام پایانی شهریور چراغ هتل نویذر (تنها هتل این کوهستان) را به واسطه مسافران داخلی و خارجی روشن ببینم؛ اما ... پیرمردی را در لابی هتل دیدم که تنها نشسته بود. از او سراغ مدیر هتل را گرفتم. با نگاهی از پشت عینک گفت: این هتل تنها هتل در جهان است که به صورت ثابت، فقط یک کارمند دارد که هم مدیر است و هم خدمتگزار هتل، آن یک نفر هم من هستم، احمد افشین فر، سلام.

هم کلامی و دیدار با مهندس احمد افشین فر بهانه ای شد تا گفت و گویی با او انجام دهم.

  • به عنوان سوال نخست، خود و منطقه الموت را معرفی کنید؟

افشین فر هستم و مدیریت هتل نویذر الموت را به عهده دارم. در حال حاضر هم دهه هشتم زندگی خود را تجربه می کنم. اینجا روستای گرمارود، یکی از 66 پارچه آبادی الموت از توابع استان قزوین و محل تولد من و پدران من است. الموت منطقه ای کوهستانی و تاریخی است که قدمت آن به هزاران سال برمی گردد. حتی دفینه های کشف شده در این منطقه نشان دهنده عبور اقوام آریایی از این مسیر به مرکز ایران است. همچنین الموت بخشی از راه ابریشم است که تجار را از دشت قزوین به جاده سه هزار تنکابن رهنمون می کرد. مورخان و گردشگران خارجی بسیاری از جمله ولادیمیر ایوانف و خانم فریا استارک در سال های دور اینجا آمدند، عکس های زیادی انداختند و تحقیقات و کتب بسیاری نوشتند.

  • اشاره کردید اینجا متولد شدید. آیا همین جا تا امروز ماندگار شدید؟

روستای گرمارود حتی در زمانی که هنوز دانشگاه تهران در سال 1313 راه اندازی نشده بود، مدرسه داشت ؛ بنابراین من دوران مدرسه را در این روستا بودم. سال 1345 به دانشگاه تهران رفتم و چهار سال بعد با مدرک مهندسی شیمی با تخصص رنگ فارغ التحصیل شدم. مدتی را تدریس کردم و سپس برای آموزش های تکمیلی به فرانسه رفتم. بعد از بازگشت به استخدام ایران خودرو درآمدم و بالاخره با 35 سال کار در سال 82 بازنشسته شدم. در ایران خودرو، من پایه گذار رنگ اتومبیل های پژو 405 بودم.

  • چه شد به زادگاه خود برگشتید؟

در سال 81 و به تشویق آقای مرعشی، رئیس وقت سازمان گردشگری، در صدد ساخت هتلی در الموت برآمدم. پیش بینی من این بود که وجود یک هتل با استانداردهای روز کشور نه تنها در جذب توریست داخلی و خارجی موثر است بلکه می تواند به ایجاد اشتغال، رونق صنایع دستی، توسعه پایدار صنعت دامداری و کشاورزی منطقه کمک کند.

  • به توسعه پایدار اشاره کردید. ظرفیت های منطقه الموت در چیست که می تواند به این توسعه برسد؟

مدت 40 سال است درباره الموت و بخصوص گرمارود در حال مطالعه هستم و علاوه بر کتابی که چاپ شده، شش کتاب دیگر درباره ظرفیت های مادی و فرهنگی الموت در دست نگارش دارم که اگر عمری باقی باشد آنها را هم چاپ خواهم کرد. الموت دارای ظرفیت های خاص جانوری و پوشش گیاهی است. چرا خاص؟ چون برخی از وحوش و گیاهان دارویی آن خاص این کوهستان است و در جای دیگری مشاهده نشدند. همچنین مردم الموت به واسطه وجود قلعه ها و بنا های تاریخی، از نظر جمعیت شناختی دارای فرهنگ و تمدنی کهن هستند که مطلوب صنعت توریسم است. به این ظرفیت ها باید صنایع دستی و تولیدات دامی و کشاورزی منطقه را هم افزود.

  • از 14 سال پیش ساخت هتل را شروع کردید. به نظر شما نام هتل (نویذر) نام سختی نیست؟ اصلا این نام یعنی چه؟

نویذر نام قلعه و کوهستان گرمارود است. این هتل در پای کوه نویذر بنا شده لذا هتل نویذر نام گرفته است. نویذر از نوذر می آید و متعلق به زمان نوذر شاه است. فردوسی در شاهنامه به نوذرشاه اشاره داشته و می توان نتیجه گرفت قدمت این قلعه بیش از هزار سال است که در برهه ای از زمان هم در اختیار فرقه اسماعیلیه و حسن صباح بود.

  • آیا هتل نویذر همیشه به این خلوتی است؟ در روزهای پایانی شهریور این سکوت پیام خوبی ندارد.

دولت سال 81 مرا تشویق کرد هتل بسازم و من هم با سرمایه خودم اقدام کردم. آن ایام هنوز گرمارود جاده آسفالت نداشت؛ بنابراین برخی افراد مرا دیوانه می خواندند که می خواهم هتلی را در این مکان بنا کنم. تا امروز هیچ دولتی مرا کمک نکرده و حتی وام هم نداده اند. با آن که مجوز آب داشتم، مدتی است آب هتل را قطع کرده اند و برای خرید آب باید چندین برابر حدمعمول پول بپردازم.

از دادن برق سه فاز به هتل ممانعت می کنند، لذا هتل بدون آسانسور است؛ در حالی که بسیاری از توریست ها مسن و پیر هستند و با نبود آسانسور بسختی از پله بالا می روند. همچنین برای گرفتن سوخت گازوئیل هر دفعه بیش از یک ماه باید انتظار بکشم تا کارهای معمول آن انجام و سوخت به مخزن هتل واریز شود.

  • با این تفاسیری که می فرمایید اگر برگردید به 15 سال پیش باز هم هتل را می ساختید؟

کار من اشتباه نبود، چرا که به فکر توسعه و آبادانی بخشی از مملکتم هستم. این کار مسئولان است که اشتباه است و هیچ حمایتی نمی کنند. در سه سال گذشته هرچه نامه و عریضه به استانداری قزوین نوشتم هیچ رسیدگی نشد. البته مطمئن هستم وقتی استانداری به وزارت کشور عملکرد و آمار می دهد اعلام می کند همه امور بخوبی پیش می رود و مشکلی نیست. کار من اشتباه نیست، اگر هتل رونق بگیرد حداقل برای 25 نفر از اهالی به طور مستقیم شغل ایجاد می شود. هتل هفت اتاق دارد و توانایی اسکان 35 نفر را دارد و با تکمیل طبقه فوقانی این ظرفیت به 50 نفر می رسد.

دولت حتی از طرح های توسعه ای من هم هیچ حمایتی نکرد. یکی از طرح های من احداث غرفه ای در گرمارود برای فروش صنایع دستی و محصولات محلی بود. با این کار هم روستاییان تشویق به تولید بیشتر و کارآفرینی می شدند و هم محصولات این منطقه به واسطه خرید گردشگران به دیگر مناطق معرفی و درآمدزایی مناسبی برای اهالی ایجاد می شد.

  • چرا این ساختمان فاقد تابلوی نام و عنوان هتل است؟ اصلا چگونه تبلیغات می کنید؟

مسئولان استان به جای این که کمک کنند می گویند یا تابلو نزن یا اگر می خواهی بزنی باید این مقدار پول بپردازی. مگر یک هتل بی مسافر در روستایی کوچک چه اندازه درآمد دارد که بخواهند پول تابلو را هم از من بگیرند. هتل چون درآمدی ندارد من خودم دائم اینجا هستم و تمام کارهای هتل را انجام می دهم. درآمدی نیست تا کارگر و مهماندار استخدام کنم. به تنهایی چراغ هتل را روشن نگه داشته ام. حتی چند بار تابلوهای کوچک تبلیغاتی هتل را بین راه الموت نصب کرده ام، اما نمی دانم چرا آنها را از جا می کنند.

  • به عنوان کلام آخر چه توصیه و خواستی از مسئولان دارید؟

چند سال است جاده الموت از مسیر اکبرآباد در دستورکار دولت هاست؛ اما سرعت پیشرفت این جاده از لاک پشت هم کمتر است. قفل الموت تنها با ساخت جاده ای مناسب باز می شود. ارتباط جاده ای الموت به تنکابن باعث خروج الموت از بن بست می شود. نمی دانم من زنده خواهم بود یا نه که افتتاح این جاده را ببینم؛ اما تقاضا دارم برای کمک به اقتصاد و زندگی مردم الموت و جلوگیری از مهاجرت جوانان برای اشتغال، احداث این جاده را با جدیت بیشتری دنبال کنند. حیف است اقلیم الموت با این همه عظمت و ظرفیت طبیعی و انسانی تا این اندازه مهجور و غریب بماند.

جاباما

دیدگاه شما

CAPTCHA
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
3 + 0 =
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
1