دو نمونه موفق از اجرای ایده خانه مسافر در مالزی

10 اسفند 1395 - 15:00 dsfr.ir/xd0lk

دو نمونه موفق از اجرای ایده خانه مسافر در مالزی
killingbatteries.com
دهکده باریو در مالزی

گردشگری در باریو (اقلیتی ئر #مالزی) که در انتهای دهه 1990 شتاب گرفت، عمدتا از سوی جامعه محلی صورت می گیرد و در مالکیت آنها است.

باریو، موطن مردم کلابیت (کوچک ترین گروه اقلیت قومی بومی مالزی)، یک دهکده دورافتاده در ارتفاعات کلابیت ایالت ساراواک است و ایده خانه مسافر در این منطقه، ابتدا از سوی پسر کدخدای روستا مطرح شد تا وسیله ای برای جبران پیامدهای مالی هزینه های اضافی میهمان نوازی مقامات بازدیدکننده از روستا باشد. گردشگری در باریو که در انتهای دهه 1990 شتاب گرفت، عمدتا از سوی جامعه محلی صورت می گیرد و در مالکیت آنها است. گزینه اقامتی اصلی خانه مسافر است که از سوی خانواده های محلی در خانه های سنتی ارائه می شود. به علاوه، اعضای جامعه محلی به عنوان راهنما برای مسیرهای راهپیمایی کار می کنند یا حمل ونقل و غذا به بازدیدکنندگان ارائه می دهند و فروشگاه های صنایع دستی و یک گالری هنری کارهای هنرمندان محلی را می فروشند.

استفاده از اینترنت در بازاریابی

جامعه باریو همچنین در یک پروژه تحقیقاتی حضور داشت تا اینترنت را به جامعه محلی بیاورد. هدف این بود که از محل افزایش دسترسی افراد محلی به اینترنت، به بهبود استانداردهای زندگی کمک شود. در همین حال یک پیامد اصلی مفید دسترسی جامعه محلی به اینترنت، افزایش بازاریابی الکترونیکی باریو بود. گردشگری در باریو از سوی یک شورای روستایی سازمان دهی، نظارت و ترویج می شود که علاوه بر آن امکان مشارکت محلی را در تصمیم گیری ایجاد می کند. به علاوه، مشارکت جمعی به جای مشارکت رقابتی افراد محلی در فعالیت های گردشگری منجر به بهترین تجربه ها برای گردشگران شده است. سرانجام، تمرکز ابتکار عمل های گردشگری در باریو منحصرا اقتصادی نبوده بلکه به عنوان حیات دوباره زندگی اجتماعی و فرهنگی محلی مدنظر قرار گرفته است.

از همین رو جامعه محلی، بهره مند اصلی تزریق های مثبت اقتصادی از محل این کسب وکار به شمار می رود. همچنین از آنجا که کسب وکارهای کوچک مقیاس جدید از سوی اعضای جامعه محلی شروع شده، اجازه استفاده از فرصت های اشتغال را به ویژه برای جمعیت زنانی که توانایی هایشان را ارائه نکرده اند، داده است. افزایش فرصت های اشتغال البته به حفظ جمعیت جوان تر در جامعه محلی نیز کمک کرده است. از سوی دیگر، استفاده از زمین جنگلی به عنوان یک منبع برای فعالیت های بوم گردی یک مثال از رفتار دوستانه با محیط در مقابل رویه های مخرب قطع الوار به شمار می رود.

مشارکت حداکثری ذی نفعان

در کنار باریو، نگری سمبیلان، ایالت دیگری است که دولت مالزی مشتاق بهبود گردشگری و کسب منافع از مزایای بخش گردشگری است. در همین راستا، روستای کامپونگ پلگونگ برنامه خانه مسافر خود را با چند متصدی خانه مسافر در سال 1996 آغاز کرد و در پی آن، تعداد میهمانان از 500 مسافر سالانه در 1997 به 900 نفر در سال 2003 و به 1633 نفر در 2004 افزایش یافت. یک موردکاوی به بررسی منافع و نگرانی های ذی نفعان درباره توسعه یک محصول گردشگری روستایی در نگرش سمبیلان به بررسی برنامه خانه مسافر کامپونگ پلگونگ در سال 2005 پرداخت. این موردکاوی که روی نفوذ ذی نفعان گردشگری اجتماع محور بر برنامه خانه مسافر متمرکز شد نشان داد گروه ها یا افراد با منابع کم یا بدون منابع برای معاوضه، قدرت اندکی در خود دیده و بنابراین خودشان را غیرمهم تصور می کنند. شاید به همین دلیل است که مردم هنگامی وارد یک معامله می شوند که احساس کنند احتمال نفع بردن از معامله وجود دارد؛ در حالی که در صورت نبود پشتیبانی از برنامه گردشگری اجتماع محور، مشارکت کافی وجود نخواهد داشت و بنابراین گردشگری اجتماع محور شکست خواهد خورد.

برای جلوگیری از این قضیه، مطالعه ای با نقشه ذی نفعان شروع می شود که به موجب آن، همه گروه های دارای نفع و سهم در برنامه گردشگری اجتماع محور شناسایی می شوند. این نقشه گذاری منجر به این می شود که با ذی نفعان کلیدی از جمله دو مقام دولتی مرکزی و محلی، 9 ساکن کامپونگ پلگونگ که به آنان گواهی بهره برداری خانه مسافر اعطا شد، دو عضو کمیته برنامه خانه مسافر کامپونگ پلگونگ، 3 ساکن کامپونگ پلگونگ که عضو کمیته برنامه خانه مسافر کامپونگ پلگونگ نیستند، 5 میهمان برنامه خانه مسافر کامپونگ پلگونگ، دو سازمان دهنده که گروه ها را به برنامه خانه مسافر کامپونگ پلگونگ می آورند و متعلق به صنعت سفر نیستند و دو تورگردان که درگیر فروش برنامه خانه مسافر کامپونگ پلگونگ هستند، مصاحبه شود تا آنها ادراکات و نگرش های خود را از توسعه گردشگری روستایی در کامپونگ پلگونگ بیان کنند. این ذی نفعان از حیث منافع، قدرت و میزان استقلال و همچنین سهم و نفعی که فکر می کنند از توسعه دارند متفاوت هستند.

مقامات دولتی احساس کردند برنامه خانه مسافر گردشگری اجتماع محور یک عنصر مهم برای صنعت گردشگری روبه رشد بوده و ادعا کردند که برخی ساکنان بیش از هزار رینگیت در ماه از محصولات خانه مسافر خود به دست آورده اند. بهره برداران و اعضای کمیته برنامه خانه مسافر کامپونگ پلگونگ رضایتمندی خود را از اینکه چگونه برنامه به بهسازی روستا کمک کرده و چگونه نتایج مثبت برنامه بیشتر از نتایج منفی آن است، ابراز کردند. در واقع آنها به مقامات توصیه کردند فعالیت های تبلیغی را تشدید کنند تا گردشگر بیشتر به برنامه خانه مسافر جذب شود. میهمانان برنامه کامپونگ پلگونگ تجربه خود از برنامه خانه مسافر را لذت بخش و غنی دانستند. آنها شیوه زندگی روستاییان و فرهنگ محلی را بهتر درک کرده و تحت تاثیر میهمان نوازی گرم و خالصانه میزبانان و سازمان دهندگان قرار گرفته بودند. سازمان دهندگان نیز نیاز به بهبود تاسیسات را از طریق سالن چندمنظوره و بهبود وسایل حمل ونقل از یک مکان به مکان دیگر ابراز کردند و تورگردان ها هم تحت تاثیر ترویج و فروش بسته های خانه مسافر قرار نگرفتند؛ چون این برنامه هنوز به طور کامل توسعه نیافته بود.

مترجم: جعفر خیرخواهان
منبع: کتاب گردشگری اجتماع محور

جاباما

دیدگاه شما

CAPTCHA
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
5 + 1 =
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
1