ضوابط حمل ونقل بین شهری مسافران

9 آذر 1395 - 12:30 dsfr.ir/7v9qg

ضوابط حمل ونقل بین شهری مسافران
bia2bus.com
اتوبوس های ترمینال جنوب

استفاده ساده تر و مسافرت ارزان از دلایل عمده این انتخاب و استفاده مردم از اتوبوس های بین شهری است.

بی تردید حمل ونقل مسافران از طریق جاده از محبوب ترین روش های جابه جایی مسافران و گردشگران در ایران است. اینکه چرا به رغم بروز هزاران سانحه مرگبار و خطرآفرین رانندگی در جاده ها همچنان استفاده از این روش، انتخاب نخست مردم است مجالی دیگر برای بحث می طلبد؛ اما شاید در نگاهی کوتاه بتوان گفت استفاده ساده تر و مسافرت ارزان از دلایل عمده این انتخاب و استفاده مردم از اتوبوس های بین شهری است.

اما اتوبوس های بین شهری تحت نظارت شرکت هایی هستند که وظیفه اصلی آنها، حمل ونقل و جابه جایی مسافران از شهری به شهر دیگر و احیانا کشورهای دیگر است. شرکت های حمل ونقل مسافر به طور ویژه تحت نظارت مستمر سازمان راهداری و حمل ونقل جاده ای و در نهایت وزارت راه و شهرسازی هستند. این شرکت ها باید علاوه بر رعایت مقررات قانون تجارت و ثبت شرکت خود در اداره ثبت شرکت ها و رعایت قوانین آن اداره، پروانه و مجوز بهره برداری نیز از سازمان راهداری و حمل ونقل جاده ای اخذ و کسب کنند.

طبق ماده دوم بخش نامه ضوابط عمومی تاسیس و بهره برداری از شرکت های حمل ونقل بین شهری مسافر، مصوب تیرماه 1395، هرگونه تصدی عملیات جابه جایی مسافر از طریق جاده با وسایل نقلیه عمومی مستلزم تاسیس و فعالیت شرکت مطابق با مفاد این بخش نامه است. اینکه تقاضای تاسیس شرکت های مطروح فوق، چگونه و به چه شکلی است و شرایط قانونی آن کدام است، موضوع نوشتار ما نیست. دراین یادداشت بیشتر به حقوق مسافران در زمانی که قصد مسافرت و اخذ بلیت از شرکت های حمل ونقل مسافر بین شهری دارند، می پردازیم.

شرکت های حمل ونقل جاده ای باید چه کنند؟

اولین نکته که باید به آن اشاره کرد وجود حداقل های قانونی در مکان هایی است که این شرکت ها قصد فعالیت در کنار آنها را دارند. این شرکت ها تنها در پایانه های عمومی و در غیراین صورت با موافقت سازمان راهداری و حمل ونقل جاده ای در مکان هایی اختصاصی قادر به فعالیت اعم از بلیت فروشی و حمل ونقل مسافران و توشه آنها هستند.
همچنین تاسیساتی را نیز باید به اجبار در این پایانه ها یا محل های اختصاصی داشته باشند؛ مانند توقفگاه و محوطه سرویس، نمازخانه، سرویس بهداشتی، انبار توشه مسافران، محل استراحت رانندگان و خدمه، دفتر فروش بلیت و در نهایت سالن انتظار مسافرین و بوفه. البته مواردی که ذکر شد شرایط فنی خاصی نیز دارند که باید رعایت شوند. شرکت های حمل ونقل مسافر، برابر با بخشنامه سال 95، موظفند فقط از وسایل نقلیه ملکی یا تحت پوشش خود استفاده کنند و نیز هر وسیله نقلیه در زمان واحد فقط می تواند تحت پوشش یک شرکت قرار داشته باشد.

شرکت ها مکلف هستند از رانندگان و کمک رانندگان مجرب و حرفه ای استفاده کنند و در انتخاب و استخدام مهمان داران، پرسنل اداری، متصدیان، مسوولان و کارکنان دفاتر و شعب خود نهایت دقت را خصوصا از نظر صلاحیت اجتماعی، اخلاقی و کاری به کار ببرند و بر نحوه عملکرد آنان نظارت مستمر و موثر داشته باشد. در همین حال، باید به خاطر داشت که این شرکت ها مکلف هستند از نظر قانون، کلیه مسافران در سفرهای بین شهری را تحت پوشش بیمه غرامت سرنشین قرار دهند.
عدم رعایت موازین اما می تواند سبب مجازات هایی برای شخصیت حقوقی این شرکت ها یا نماینده و مدیران آنان شود؛ مثلا عدم استفاده از وسیله نقلیه با معاینه فنی معتبر یا صدور وضعیتی شامل مشخصاتی غیرواقعی از راننده یا ناوگان حامل مسافر، می تواند باعث شود که مدیر شرکت تا پنج سال امکان تصدی به مدیریت را نداشته و پروانه فعالیت شرکت نیز صرفا در صورت معرفی مدیر جدید یا پس از انقضای مدت محرومیت مدیر فعلی میسر باشد.

هزینه های مختلف شرکت های حمل ونقل

از سوی دیگر باید خاطر نشان کرد مدیرعامل نمایندگی مسوولیت حسن اجرای امور و رعایت قوانین مربوطه و ناظر بر شرکت های فوق را دارد. همچنین این شرکت ها باید از مدیران فنی استفاده کنند. مدیرانی که باید حداقل دوسال سابقه کار رانندگی در حمل ونقل جاده ای بار و مسافر را داشته باشند و اطلاعات کافی و فنی از حوزه تحت نظارت خود داشته باشند.
برابر با مقررات تمام وسایل نقلیه باید حداقل یک ساعت قبل از حرکت بازدید شوند و سلامت فنی و مجاز بودن اعزام آن از سوی مدیر فنی تایید شود، والا وسیله امکان حرکت را تا رفع مشکل نخواهد داشت. از سوی دیگر در حین سفر، دریافت هرگونه وجه به غیر از بهای بلیت تحت هر عنوان و به هر میزان و توافق کتبی یا شفاهی راننده با مسافرین به منظور انتقال آنان به خارج از کشور از جمله تخلفات سنگین برای شرکت ها است.

رعایت کردن مدت مجاز رانندگی در طول شبانه روز و همراه نداشتن راننده کمکی یا واگذار کردن وسیله نقلیه برای رانندگی از سوی راننده یا مالک اتوبوس به شخص یا اشخاص غیر از رانندگان تعیین شده برای اتوبوس، بی ادبی، هتاکی، نزاع، ایراد ضرب به مسافران در طول سفر و اخلال در نظم اتوبوس و سلب آسایش مسافران، عدم دقت در حفظ توشه مسافر، تاخیر و تعجیل در حرکت اتوبوس در شرایط عادی و عدم استفاده از لباس های فرم و رعایت نکردن نظافت اتوبوس و عدم توقف برای انجام فرایض دینی و مذهبی از دیگر مصادیق مقررات سازمان راهداری هستند که درصورت عدم رعایت، شرکت های حمل ونقل را با هزینه های مادی و غیرمادی مواجه می کند.

« دنیای سفر » این نوشته را از « روزنامه دنیای اقتصاد » آورده است. واکاوی، پی گیری، نگارش و آفرینش، شایسته سپاسگزاری است.
جاباما

دیدگاه شما

CAPTCHA
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
4 + 15 =
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
1