11 فروردین 1396 - 03:12
یک روانشناس تحلیل کرد:

آیا جامعه هزینه شادی واقعی را خواهد داد؟

9 فروردین 1395 - 10:00 dsfr.ir/qg4mn

آیا جامعه هزینه شادی واقعی را خواهد داد؟
میثم رودکی
چند مرد برای پیدا کردن کار در انتظار هستند

یک دانش آموخته روانشناسی یونگ از دانشگاه آکسفورد در تحلیلی پاسخ داده است که آیا ایرانی ها سال شادی را در پیش دارند؟

علیرضا شیری که دکترای طب هم دارد در سالنامه هفته نامه تجارت فردا در تحلیلی نوشته است:

جمعی هشت نفره را در نظر بگیرید که می خواهند جمعه صبح بروند کوه و صبحانه را در طبیعت میل کنند. سرگروه به 3 نفر از اعضای گروه می گوید که پنیر مرغوبی برای جمع تهیه کنند. فکر می کنید با شنیدن کلمه «مرغوب» چند نوع پنیر در این صبحانه کذایی پیدا خواهد شد؟ واقعیت این است که بسته به تجربه افراد از پنیرخوری های قبلی، هر کسی به زعم خود، خریدی خواهد کرد و خواهد آورد، حال وقتی کلمه «شادی مردم» را جایی می خوانیم، چه تصویری به ذهن مان می رسد؟ مردمی خندان و خوشحال؟ مردمی امیدوار و مصمم؟ عده ای که دور هم جمع شده اند و می زنند و می رقصند؟ در این صورت ایران شاد هم احتمالا یک بزم 79 میلیون نفره است!

واقعیت این است که:

  • به شکلی جدی ما نیاز داریم بیندیشیم که: احساس شادی با واقعیت شادی فرق دارد.
  • مغز افراد مختلف برداشت های مختلفی از یک مفهوم واحد دارد و من بنا دارم از تصویر ذهنی شادی اجتماعی نکاتی را به حضورتان عرضه دارم.
  • شادی به معنی رایج یعنی همیشه خندان بودن عملا یک وهم بیش نیست زیرا زندگی بالا و پایین هایی دارد که رویه ای همیشه شاد را عملا شدنی نمی کند.

مشخصا یک آدم سالم «غم های سالم» و «شادی های سالم» دارد، منظورم این است که گاهی اوقات ما کسی را از دست می دهیم و بناست با این فقدان مدتی سوگواری کنیم و مصمم تر به صحنه زندگی برگردیم و عمیق تر از مواهب زندگی بهره ببریم و موثرتر زیست کنیم. طبیعتا در این دوران، غم سالم به رشد فرد کمک می کند گو اینکه اگر کسی سوگواری بی پایان و درخودماندگی فلج کننده ای بگیرد عملا از غم ناسالم آن شخص داریم صحبت می کنیم.

مراقب باشیم مهمانی رفتن و دورهمی های حتی خوب، موجب فاصله گرفتن از بعضی روزمرگی ها و حال خوب موقت می شود و این یعنی احساس شادی، خود شادی زمانی است که من رضایت قلبی و آرامش نسبت به آینده و گذشته خویش دارم که چه بسا در آن خیلی هم لبخند و قهقهه ای در کار نباشد.

نفرین «همیشه ناراضی بودن»

بخش هایی از جامعه ایرانی شاد نیست، و البته که خیلی هم متاسف از این وضعیت نیست زیرا اگر بود احتمالا کاری می کرد. مثلا آدم های زیادی هستند که فارغ از دارایی یا نداری خود، اکثرا نق می زنند و ناراضی هستند، چه در مرسدس نشسته باشند چه موتور 125، باز ناراضی هستند، وقتی از کسب و کارشان می پرسی نمی گویند خدا را شکر، می گویند اوضاع افتضاح است. موقع تحریم، بعد از برجام، پنج سال قبل، پنج سال بعد و ... فرقی ندارد، همیشه چیزی هست برای ناراضی بودن و کلام کارتون گالیور بودن!

هر روز صبح در گوانجوی 35 میلیون نفری چین، میلیون ها نفر بلند می شوند که درآمدشان پس از یک روز کاری زیر 5 دلار است، خانه در حد سلول دارند ولی احساس موثر بودنی به مراتب بیش تر از بسیاری از شهروندان ما دارند. یکی از دوستان من نقل می کرد که یک کارگر چینی را دیده است که کارش از صبح سیخ کردن قورباغه بوده (شبیه جگر سیخ کردن) که نه خلاقیتی می خواهد نه پرستیژ اجتماعی دارد ولی طرف به مراتب از کارش احساس موثر بودنی غنی دریافت می کرد.

این بلایی که نسل های جدید کشور ما را گرفته باعث می شود همه مثل ویروس تو دل هم را خالی کنند، امید همگانی راهزنی بشود، همه به اشتباه فکر می کنند که با دارایی زیاد است که بناست مجوز به خود دهیم که شاد باشیم در حالی که این قضیه وهمی بیش نیست. ثروت بیش تر از یکجایی به بعد اضطراب های بیش تری نیز به همراه دارد؛ اضطراب نحوه حفظ ثروت، ترس از زیر آب خوردن و ... .

نفرین رقابت

روزی دوستی انگلیسی برای اینکه متقاعدم کند به ایران برنگردم به طور استعاری گفت در کشور تو بیش تر پای هم را می گیرید تا دست هم را! واقعیت این است که خیلی ها هنوز می پندارند که برای بالا رفتن از پله های ترقی لازم است بقیه را از پله ها سرنگون کنند، در این صورت یک صنعتگر با هزار زحمت و تقلا یک دستگاه، یک وسیله، یک اثر را خلق می کند و محاسبه کرده است که ظرف 6 ماه بازاریابی و فروش بتواند به نقطه سر به سر برسد و از نیم سال دوم به سود، اما متاسفانه هنوز در ماه دوم تولید هست که ده ها نمونه کپی شده از محصولش را در بازار می ریزند! خب کپی کاران عزیز چه خوب است که ریشه هم صنف خود را نزنند و به قوانین کسب و کار پایبند بمانند!

ظلوما جهولا

آدم های زیادی را می شناسم که برای ورود غیرقانونی به طرح ترافیک پایتخت، برچسب با برف شادی رویپلاک شان می زنند که مثلا 24 هزار تومان هزینه ورود به طرح را نپردازند یا مثلا همه در ترافیک پشت سر هم ایستاده اند، یکهویی یک اتومبیل از خارج از قاعده از مسیر خاکی به خیال خود از همه در صف ماندگان بدبخت (!) جلو می زند. حالا در نظر بگیرید وقتی هر کی به فکر خویش است، همه دنبال منافع خود و تحقق ضرر بقیه می شوند و اعتماد از دست می رود. در این صورت یکسری آدم هستند که توهم موفق بودن و جلو بودن دارند و یکسری آدم هم توهم عقب ماندن از بقیه را دائم در مغزشان نشخوار می کنند! دو توهم پر ضرر! حجم شکایات ثبت شده ایران 79 میلیونی با هندوستان یک میلیارد نفری یکی است! تصور کنید چه جنگی بین مردم ما در جریان است، کمتر به حقوق هم احترام می گذاریم، کمتر می بخشیم و... .

هزینه شادی واقعی

سوال این است که آیا جامعه ما هزینه شادی واقعی را خواهد داد؟ ما به خاطر سواد اقتصادی پایین، درک مان از اقتصاد خوب فقط پول فراوان است نه زیرساخت های درست مالی. بنابراین بدون فهم تورم 43 درصد 4 سال قبل، از یارانه 45 هزار تومانی لذت می بریم و نمی فهمیم که اصل سرمایه های ماست که در حال فرو کاستن است. بنابراین بیشتر دلخوشیم نه رضایتمند.

جامعه ایرانی نیمه بالغ است

صنعتگری نقل می کرد که برای اداره غرفه نمایشگاهی به آلمان سفر کرده بود و با مقیاس ایران خودمان، دو روزی زودتر به نمایشگاه رفته بود که ببیند سفارش های آنلاین غرفه و ملزوماتش آماده هست یا نه. وقتی به محل نمایشگاه می رسد، نگهبان تعجب می کند که این آقا چرا زود آمده و ایشان می گویند برویم غرفه را درست کنیم و وقتی می روند می بینند همه چیز با دقت نصب شده و آماده است. اما سطح قرارگیری مونیتور رایانه کمی بالاست و مثلا باید چند سانتی پایین می آمده است. همشهری ما از نگهبان آلمانی پیچ گوشتی می خواهد برای پایین آوردن سطح زیر کامپیوتر و او تماس می گیرد مسوول فنی مربوطه با دم و دستگاه می آید و در برابر چشمان متعجب غرفه دار با محاسبات دقیق گونیا و ... با نیم ساعت دقت فراوان بالاخره سطح را جا به جا می کند. هم میهن ما می گفت آنجا بود که فهمیدم چرا محصول آلمانی هرگز خرابی ندارد؛ زیرا حتی یک تکنسین ساده کارش را بسیار جدی می گیرد. ما در ایران یاد گرفته ایم کوتاه مدت لذت ببریم ولو درازمدت درجا بزنیم یا عقب بیفتیم. ما باید بفهمیم بهبود اقتصاد زمان بر است، در کارهای خدماتی لازم است دقیق تر باشیم که چندباره هزینه سرویس و نگهداری ندهیم، باید جزییات را جدی بگیریم تا خسارت کمتر دهیم و این گونه است که استرس های آینده را کنترل خواهیم کرد.

برای شاد بودن در سال 95

در بعد فردی موثر باشیم در شغل مان، روابط مان را مدیریت کنیم و به جای آزمون و خطا با مطالعه و خودسازی، بلوغ عاطفی مان را رشد دهیم. در بعد اجتماعی بی تفاوت نباشیم، کمک کنیم صنعتگران کشور بهتر کار کنند و سطح اشتغال بالاتری فراهم بیاورند، در سفرهای خارجی فرهنگ های خوب غیرخودمان را به داخل بیاوریم و بومی سازی کنیم، تاریخ مان را بخوانیم و به کم حافظگی مشهور ایرانی خاتمه دهیم و تاریخ نوین مان را از نو بنویسیم.

« دنیای سفر » این نوشته را از « اقتصادنیوز » آورده است. واکاوی، پی گیری، نگارش و آفرینش، شایسته سپاسگزاری است.

دیدگاه شما

CAPTCHA
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
3 + 11 =
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
1