تفاوت شناخت حاصل از گردشگری واقعی و گردشگری مجازی

31 مرداد 1396 - 12:00 dsfr.ir/9a39q

تفاوت شناخت حاصل از گردشگری واقعی و گردشگری مجازی
gtp.gr
تاثیر اینترنت، ابزار بازاریابی کارآ در صنعت گردشگری به طور گسترده ای پذیرفته شده است.

انسان در دنیای امروز، قادر است از درون خانه خود با استفاده از امکانات فضای مجازی، در هر زمان که بخواهد به مناطق دوردست #سفر کند.

توسعه تکنولوژی های جدید ارتباطی در سال های اخیر، به حدی رسیده است که برای به دست آوردن اطلاعات از سراسر دنیا، دیگر نیازی به سفری واقعی و حضور در محل احساس نمی شود. انسان در دنیای امروز، قادر است از درون خانه خود با استفاده از امکانات فضای مجازی، در هر زمان که بخواهد به مناطق دوردست سفر کند. گردشگری، در این اوضاع، دیگر وابسته به زمان و مکان و نیازمند برنامه ریزی مالی و زمانی خاص نیست.

در این زمینه، دو سوال مهم وجود دارد. اولا، آیا گردشگری مجازی ممکن است جایگزین گردشگری واقعی شود و نیاز سفر واقعی را مرتفع کند؟ ثانیا، آیا نوع شناختی که گردشگری مجازی تولید می کند، با نوع شناختی که در اثر حضور واقعی گردشگر در مکان ایجاد می شود، یکسان است؟

نگارندگان اعتقاد دارند اگرچه گردشگری مجازی قادر است اطلاعات بسیار وسیع تر و کامل تری از گردشگری واقعی در اختیار افراد قرار دهد، اما در عمل، فاقد حس حضور در مکان و تجربه زیستن است. به همین سبب اولا نوع شناختی که به دست می دهد، دستکاری شده و غیرواقعی است و ثانیا این نوع گردشگری صرفا، نقش مکمل برای گردشگری واقعی را دارد. آن گردشگری که از فضای مجازی آغاز شده و به فضای واقعی ختم شود، آثار و نتایج مثبت هر دو نوع را در عرصه شناخت دربر خواهد داشت.

مجازی یا واقعی؟ مساله این است

با ظهور اینترنت و فضای مجازی، تصور مک لوهان از دهکده جهانی، نه یک استعاره، که به واقعیت پیوسته است؛ به طوری که به اعتقاد دانشمندان این حوزه، در دنیای مجازی اینترنت جایگزین رسانه های سنتی شده و تمامی آنها را تحت الشعاع خود قرار داده است. براساس این دیدگاه، باید منتظر جایگزین شدن شیوه های قدیمی گردشگری با شیوه های جدید باشیم. در این دهکده، سفر و گردشگری در کنار توسعه دیگر صنایع، با چالش های جدیدی مواجه شده و این امر به ظهور عاملان اطلاعاتی آنلاین جدید و انواع جدید گردشگری منجر شده است. «گردشگری الکترونیک»، در کنار وبلاگ ها، اطلاعات گسترده و در عین حال کاملی برای مشتری هدف فراهم می کند که مصرف کنندگان می توانند برنامه ریزی کنند و نیازهای سفر خود را با تعاملی غیرمستقیم تر با بازیگران صنعت تامین کنند.

اما با پیشرفت اینترنت و تکنولوژی واقعیت مجازی، بازدید از یک مقصد خارجی بدون ترک مکان مبدأ، ممکن شده و گردشگری مجازی را به وجود آورده است. «گردشگری مجازی» یکی از نمودهای شگفت انگیز جامعه تماشاگر است و ساختار روایی دارد. در گردشگری مجازی نیز تصویر است که دنیا را به ما می شناساند، نه حس واقعی حضور در مکان. این بحثی است که با مقایسه گردشگری مجازی و گردشگری واقعی و روایتی تشریح می شود که هریک از این دو نوع گردشگری تولید می کنند. اما می توان با بهره گیری از مفهوم دو فضایی شدن کره زمین و توسعه واقعی- مجازی، دو نوع تقسیم بندی از گردشگری ارائه کرد:

گردشگری سایبر (گردشگری الکترونیک و گردشگری مجازی)

به باور کارشناسان، گردشگری صنعتی است که بیش از دیگر صنایع، به تکنولوژی های اطلاعاتی و ارتباطی نیازمند است. بسیاری از سازمان ها و افرادی که با گردشگری سروکار دارند، وب سایت هایی را برای جذب مشتری یا اشاعه اطلاعات درباره سازمان خود ایجاد کرده اند. تکنولوژی های اطلاعاتی و ارتباطی، صنعت گردشگری را توانمند می کند تا محصولات و خدمات را به طور مستقیم و در دسترس، به تعداد گسترده ای از مشتریان ارائه و با آنها و تولیدکنندگان و توزیع کنندگان تعامل برقرار کنند. تعداد مشتریانی که اینترنت را برای سفرهای تجاری یا پر کردن اوقات فراغت استفاده می کنند، هر روز در حال افزایش است. گردشگری مجازی، به عنوان یکی از انواع گردشگری سایبر، از ویژگی هایی نظیر نداشتن مرکز، به هم پیوستگی، دیجیتالی بودن و دسترسی آسان برخوردار است.

با مقایسه نقاط قوت و ضعف دو نوع گردشگری مجازی و واقعی می توان به این نتیجه رسید که گردشگری مجازی فقط به عنوان مقدمه و پیش نیاز اطلاعاتی گردشگری واقعی می تواند زمینه شناخت ناشناخته ها را برای گردشگری فراهم آورد؛ اما برای شناخت متناسب تر از واقعیت هیچ چیزی را با حضور واقعی و احساس حضور در مکان نمی توان مقایسه کرد. گردشگری مجازی نوعی اطلاعاتی کردن جغرافیای مکان های گردشگری است و در واقع به عنوان تکمیل کننده گردشگری واقعی عمل می کند نه جانشینی برای آن. واقعیت مجازی قبل از سفر به مردم اجازه می دهد تا به طور عمیق آنچه را می خواهند، تجربه و جست وجو کنند و آموزش لازم را برای مواجهه با محیط واقعی و استفاده بهینه از مکان موردنظر به دست آورند. همچنین بعد از سفر امکان بازبینی و مرور آن را فراهم می کند.

در سفر واقعی شانس برای تغییر و تجربه نو پدید می آید و باعث تحولات گسترده در فرد می شود و چه بسا این تجربیات کاملا منفی باشد؛ درحالی که گردشگری مجازی نوعی بازی با مشخصه واقعیت تندشونده است و به کاربر این امکان را می دهد تا به طور گذرا، به واقعیتی ثانویه واگذار شود و خیالات خویش را در دنیای جدید به پرواز درآورد. آنچه در روایت و تجربه گردشگری مجازی اتفاق می افتد، لحظه ای و آنی است و موجب نمی شود فرآیند کامل روایت شکل بگیرد و آن چیزی تجربه شود که در گردشگری واقعی رخ می نماید. تجربیات آگاهانه بی واسطه و همچنین تجربه دوباره آنها از طریق یادآوری حافظه نتایج مهم و اصلی لذت و رفتار گردشگر است که در گردشگری مجازی دیده نمی شود. اما از این نظر که پول و زمان کافی برای گردشگری واقعی در دنیای سریع امروز برای اکثریت افراد فراهم نیست و همچنین اوضاع سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، امنیتی و وضعیت بد آب و هوایی مانع سفر و شناخت واقعی می شود، شاید بتوان با استفاده از گردشگری مجازی به حداقلی از آگاهی و شناخت از واقعیت دست یافت.

دیدگاه شما

CAPTCHA
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
1 + 0 =
این سوال برای تشخیص اسپم نبودن می باشد.
1